Kwetsbare kunst, outsider kunst

“Schilderen is het opwekken van emoties en ze laten uiteenspatten op het canvas om zo bevrijding te vinden van de opgekropte woede, angsten en onbewuste kwellingen. Mijn werken zijn als het ware een spiegel van wat er in me leeft als schilder. Ze helpen me te helen en te groeien.”

Betekenis geven aan emoties 
Het is belangrijk voor mijn herstel dat ik een betekenis kan geven aan emoties die opborrelen vanuit mijn middenrif. Ik moet ze gecontroleerd opwekken zodat ik ze rationeel nog weet te omkaderen. De tussenkomst van de verf en de structuur van het canvas laten me toe het gevoel te veruitwendigen en als buitenstaander te aanschouwen zodat het beter te begrijpen is. Eens dat gevoel rationeel omkaderd is, zal ik er in de toekomst geen last meer van hebben. Ik steek dit gevoel in een schuifje met een handleiding bij. Steeds opnieuw zorgt het schilderen voor een groei van zelfwaarde, dus laat me maar verder schilderen en één worden met mezelf.

Vaak is het bijzonder moeilijk om mijn gevoelens de vrije loop te laten. Het penseel neemt die remming weg en het kleurenpalet spat uiteen op het doek, het is gewoon een bevrijding. Het gebruikte kleurenspel en de intensiteit van de verfstrepen zijn een visualisatie van wat zich op dat moment in het lichaam van de schilder afspeelt zowel gevoelsmatig als rationeel. Het bestuderen van mijn eigen werk is dus belangrijk om mijn eigen ik-persoon beter te doorgronden. Het is een extreem goed medium om aan zelftherapie te doen. Ik kijk als het ware in mijn eigen ziel en kan mijn onderbewustzijn evalueren.

Wanneer het niet goed met me gaat 
Ik maak schilderijen zonder de bedoeling een bepaald verhaal te vertellen. Ik maak enkel een interpretatie van een onderwerp dat ik op een bepaald moment mooi vind. Een onderwerp dat me ontroert op een specifiek moment, gekoppeld aan mijn state of mind. Ik schilder dit dan op mijn typische manier in de tweedimensionale weergave van ruimtelijke menselijke figuren. Ik schilder uitsluitend gevoelsuitingen van de mens. Afhankelijk van hoe ik me op een bepaald moment voel, zal ik een bepaalde kleur uitkiezen die dient als hoofdkleur. Ik vertrek van de donkere schaduwpartijen en vermeng die kleur tot lichtere lichtpartijen. Als ik echt ontregeld ben, zal ik meerdere felle kleuren gebruiken om tot een zeer explosief en soms zelfs schreeuwerig schilderij te komen: sowieso al een teken aan de wand dat het niet zo goed met me gaat.

Dit is het geval in twee toestanden: bij een nakende depressie en bij een hyperstate. Wanneer ik mijn evenwicht terugvind heb ik echt geen enkele behoefte om te schilderen. Het schilderen vindt zijn oorsprong in extreme pijn en vreugde. En ik kan je dit meegeven: mijn gevoelswereld is extreem intens en bijzonder moeilijk om te torsen. Schilderen helpt me om die zeer intense gevoelens te plaatsen.

Rationele omkadering 
Het gaat erom bewust en gecontroleerd bepaalde emoties op te wekken die nog beheersbaar zijn om ze rationeel een plaats te geven. Het rationeel omkaderen van ontwrichtende gevoelens is heel belangrijk voor iemand met het Asperger syndroom, zoals ik. Door de grote mate van hoogsensitiviteit ben ik vaak enorm geprikkeld en voel ik de omgeving des te intenser aan. Tevens triggeren die gewaarwordingen ook veel intensere gevoelens die zeer ontwrichtend kunnen zijn. Wel moet ik zeggen dat ik zeer sterk sensatiezoekend ben en dus de hoogsensitiviteit zelf in de hand werk. Het in beeld zien van die diepe gevoelens brengt me rust en helpt me om me niet meer te laten neerhalen door intense gevoelens. Zoals bij mij in het verleden is gebleken, is het sterk opborrelen van intense emoties de oorsprong van zelfmoordpogingen. Het is belangrijk die gevoelens te kunnen visualiseren door ze van me af te schilderen.

Explosieve uitlaatklep 
Ik leg mezelf bijzonder veel strikte structuren op. Om dit beklemmende harnas te doorbreken en me eindelijk bevrijd te voelen is het belangrijk dat ik een explosieve uitlaatklep vind. De kunstvorm schilderen biedt me deze uitlaatklep. Ook via fotografie kom ik tot expressie. En ooit wil ik ook nog elektrische gitaar leren spelen. Al deze expressievormen dienen wel gecontroleerd te gebeuren om niet de pedalen te verliezen en af te stevenen op een manische toestand of, nog erger, psychose of zelfs een zelfmoordpoging. Ik mag de controle niet verliezen. Dat is niet evident omdat mijn gevoelswereld extreem intens is. Het is een constante zoektocht.

<< Terug naar overzicht artikels

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
RSS
Facebook
Facebook
LinkedIn